Fundacja Zakonu Templariuszy siega lat 1118/9, czyli 20 lat po zdobyciu Jerozolimy. Baldwin II. król Jerozolimy odstapil Zakonowi, jako siedzibe, wschodnie skrzydlo swojego palacu, który graniczyl z ruinami Swiatyni Salomona. Dlatego zakon byl zwykle nazywany Zakonem Templariuszy, a jego czlonkowie „Templarii”, czyli Templariuszami.

Wprowadzone przez sw. Pawla  pojecie „miles Christi” otrzymalo w czasach wielkich reform i wypraw krzyzowych konkretne znaczenie. Sw. Bernard okreslil nim ideal nowego, Chrzescijanskiego Rycerstwa. Rycerzowi Chrystusa powierzyl on obrone Kosciola i calego chrzescijanstwa przed ziemskimi wrogami.

Wlasnie ci „Rycerze Chrystusa” przybrali sobie nazwe „biednych rycerzy”. Pojęcia tego nie należy jednakze rozumiec w sensie ubostwa tylko fizycznego lub zycia w niedostatku. Nalezaloby tutaj raczej podazyc za interpretacja Ojców Kosciola, którzy pojecie „biedny” wiazali z kazaniem na górze i „ubóstwem w duchu”. To ubóstwo winno być ugruntowane w sercu i rozumie jako wewnetrzna wolnosc i niezaleznosc od swieckiej posiadlosci.